ŞİDDET VARSA UMUT YOK!

Her gün gazetelerde, haber bültenlerinde trafikte çıkan tartışmalara şahit oluyoruz.

Ve ne acıdır ki artık şaşırmıyoruz.
Yumruklar, sopalar, hakaretler…

Çünkü bu şiddet dili o kadar yaygınlaştı ki “yine mi” deyip geçer olduk.

Oysa yapılan araştırmalar, trafik magandalığının yalnızca anlık bir sinir hâli olmadığını açıkça ortaya koyuyor. Emniyet Genel Müdürlüğü ve TÜİK verilerine göre Türkiye’deki trafik kazalarının yüzde 90’dan fazlası sürücü hatasından kaynaklanıyor. Aşırı hız, sabırsızlık ve öfke kontrolsüzlüğü bu hataların başında geliyor.

Psikolojik araştırmalar ise direksiyon başındaki saldırgan tutumun, bastırılmış öfkenin ve güç gösterme ihtiyacının bir yansıması olduğuna dikkat çekiyor. Araç, kimi insanlar için yalnızca bir ulaşım aracı değil; egonun, tahammülsüzlüğün ve üstünlük arzusunun sahnesine dönüşüyor.

Dünya Sağlık Örgütü’nün trafik kazalarını “toplumsal şiddetin bir türü” olarak tanımlaması da işte bu yüzden.

Ama asıl can yakan gerçek şu:
Bu şiddet dilinden en çok çocuklar etkileniyor.

Trafikte küfürle, tehditkâr tavırlarla büyüyen çocuklar, ileride aynı dili ve davranışları normalleştiriyor. Babasının camdan bağırmasını, annesinin direksiyon başında öfkeyle söylenmesini izleyen çocuk, yıllar sonra gördüğünü tekrar ediyor.

Bir düşünelim…
Çocuklara bunu yapmaya hakkımız var mı?

Öfkesini kontrol edemeyen, şiddeti sıradanlaştıran, “haklıysan bağırırsın, vurursun” mesajını farkında olmadan veren yetişkinler…
Çocuklar bu dili elbette sizden öğreniyor!

Bugün trafikte, sokakta, okul önünde gördüğümüz öfkenin adı “ani sinir” değil; öğretilmiş bir dildir.

Doğan Cüceloğlu’nun dediği gibi: “Çocuklar söylediklerimizi değil, yaşattıklarımızı öğrenir.”
Biz bağırıyorsak, çocuk bağırmanın hak olduğuna inanır.
Biz hakareti normalleştiriyorsak, şiddet onun için sıradanlaşır.

Sonra da dönüp,
“Bu çocuklar neden böyle?” diye şaşırırız.

Bir çocuğun karakteri, evde ve hayatta kurulan dilin ürünüdür.
Bu çok ağır bir sorumluluk.
Ama aynı zamanda değiştirilebilecek kadar da bizim elimizdedir.

Çocuklara şiddetin değil, saygının güçlü olduğunu gösterelim.
Belki o zaman bugün içimizi acıtan manzaralar azalacak
ve yarınlarımız daha umutlu olacaktır…

Yazara ait tüm yazılar için tıklayınız

Tweetle

YORUMLAR (0)

YORUM EKLE

YORUM EKLE

---