: İNSANOĞLU'NUN DİŞ İZLERİ...

(Hakimiyet Gazetesi'nin resmi internet sitesidir)

İNSANOĞLU'NUN DİŞ İZLERİ...

Alaplı’nın her yeri bakir, henüz insanoğlunun diş izleri değmemiş…
   Belli ki de değmesi yakın!
   Ama yine de güzel.
   Önceki sabah yeni güne selam verip, güneşin doğduğu saatlerde camda takılı kaldım.
   Sabah mahmurluğunu tam olarak üzerinden atamayan gözlerimi yumdum, önce belirsiz bir görüntü, bilinçaltımda hatırlayamadığım boş kareler, karışık sesler, belli belirsiz görüntüler.
   Arkasından
   Siyah-beyazdan renkli ekrana geçen sinema başladı.
   Göz kapaklarım siyah bir örtü.
   Önce daireler, sonra çizgiler...
   Arkasından...
   İşte o simit sepetiyle o çocuk, orda…
   Bir elinde dondurma, boyalı pantolonu, ördek ağzı yaptığı şapkasıyla… Bulunduğu yerden denizi gözetliyor.
   Gülen yüzlerle dikkatlice bakıyor.
   Belli ki elindeki simitleri satmış
   O gün belki de sayısız defa gördüğü denizi ilk defa görmüş gibi dikkatlice süzüyor. Ufka doğru hüzünlü gözlerle bakıyor.
   Belki de son birkaç yıldır denizle tanışıyor ilk defa bakıyormuş gibi…
   Anadolu’nun taşrasında bıraktığım akrabalarını toprağımı özleye özleye, burnumu çeke çeke elindeki simit sepetini bırakmadan, ilk kez denize bu kadar yanaşmışım.
   Hiç görmediğiniz bir şeyle ilk defa buluşmak nasıl bir şeyse öyle?..
   Kalbiniz kıpır kıpır eder…
   Yüzünüz gerilir, boğazınız düğümlenir, al yanaklarınız kızarır, kekelemeye başlarsınız ama yüzünüz güler.
   Arkasından içten bir tebessüm sizde…
   O mutluğunun tarifi çok başkadır.
   Sepetinizde olmayan ama olduğunu düşündüğünüz bir şeyleri ararsınız.
   Biran söylemeniz gerekenleri unutmuşsunuz.
   Aklınızda bağırmaktan başka bir şey gelmez.
   Alaplı limanından işte bu şekilde bakıyordum denize, umarsız, habersiz ama sevdalı bir biçimde…
   Arkasından yine boş daireler, çizikler. Renkli sinemamın perdesini açıp baktım, işte yine tam o yerdeyim.
   Denizle tanıştığım yer, Alaplı limanı...
   Kaç yıl geçti aradan bilemem.
   Elimde simit sepetim yoksa da, yüreğimde ağır yükler var. Saçlarım önlerden hafifçe dökülmeye başladılar.
   Gözlerimi sanki soğan yakıyor.
   O gün bu düşüncelerle baktığım deniz, karşımda yine berrak, yine up uzun, engin ve şen!

3.02.2009 09:37:24

Bu yazı 733 defa okunmuştur

Yazara ait tüm yazılar için tıklayınız