: ÇORBADAKİ TUZ

(Hakimiyet Gazetesi'nin resmi internet sitesidir)

ÇORBADAKİ TUZ

Ereğli Gazeteciler Derneği Kongresi öncesinde yönetime aday olan gruplara bağlı gazeteciler arasındaki karşılıklı suçlamaların bir bölümü kimin gazeteci olduğu, kimin olmadığı konusuna gönderme yaptı.
   Sap ve samanın birbirine karıştığı çorbaya dönen bu kavga ortamından kaçınmak amacıyla, bu şekilde itham ve yakıştırmalardan kaçınmaya çalıştım.
   Sonuçta ben iddia ettiğim için ne kimse gazetecilik vasfını yitirecek, ne de vasıflarına yeni bir şeyler ekleyecektir.
   Madalyonun diğer bir tarafında da benzeri bir durum var:
   Kimse gazeteci olduğunu iddia ederek gazeteci olamayacağı gibi, kendisi dışındakilerin gazeteci olmadığının iddia edilmesi de kimsenin vasıflarına zarar vermez.
   O zaman kimsenin “Ben mesleğin kralıyım” edalarında böbürlenmesine gerek yok.
   Demek ki ortadaki sadece bir kayıkçı kavgası…
   Kendime görev yüklemek gibi bir saçmalığa düşmek istemesem de, “peki o zaman gazeteci kim oluyor” diye sorarak, çorbaya bir miktar tuz ekleme görevini ifa etmek isterim.
   ***
   Basın sektöründe bile olsa, habercilik alanı dışında iştigal ederken, bir gün “küçük olsun benim olsun” diyerek gazete açan, hem genel, hem mesleki bilgi düzeyi sınırlı kişilere “gazeteci” diyebilir miyiz?
   Veyahut mesleğin mutfağından veya okulundan gelen, retoriği ile okuyanda hayranlık uyandırmasına rağmen, kalemini ağaları ve beylerinin hizmetinde kullanan veya kişisel çıkarlara yönelik şantaj aleti gibi kullanana gazeteci denilebilir mi?
   Bu iki soru, bir insanın gazeteci sayılabilmesi gereken üç temel niteliğe işaret ediyor:
   Bir; Gazeteci iyi niyetli, vicdan ve ahlak sahibi olacak. Kendisi vicdan ve ahlak sahibi olmayan gazetecinin böyle yönetici veya siyasetçileri hakkıyla eleştirebilmesi mümkün değildir. Kişisel kusurları, eleştirdiği kişilerce sürekli yüzüne vurulan bir gazeteci hayal edebilir misiniz?
   İki; Gazeteci kamu yararını önde tutacak. Kamu yararını önde tutmayan gazeteci, ya kendisinin, ya da bağlı olduğu ağanın çıkarlarını savunmak gibi bir çıkmaz sokaktan kurtulamaz. Zaten yasalar da yayın kuruluşlarını kamu çıkarını kollamakla mükellef kılar.
   Üç; Gazeteci bilgili olacak ve sürekli kendisini geliştirmeye çalışacak. Sosyal, ekonomik ve tarihsel konulara ilişkin yeterli bilgisi olmayan kişilerin elindeki medya gücü, önüne gelenin rastgele kullanabileceği bir silaha dönüşecektir. İki yaşında bir çocuğa nasıl makineli tüfek emanet edemezseniz, sosyal olaylara yön verebilecek bir yayın kurumu da yeterli donanıma sahip olmayan kişilerin elinde hem ahlaki, hem kamu çıkarını zedeleyen bir silaha dönüşecektir.
   ***
   Nasıl gazeteci olunacağına ilişkin belirgin bir formüle sahip değilim. Ancak iyi niyetli ve çalışkan olmanın zorunlu olduğuna inanıyorum.
   Kişisel deneyimlerimle bir ay içinde çekirdek bir gazeteci oluşumuna girenleri gördüğüm gibi, meslekte yıllar geçirmesine rağmen yukarıda anlattığım üç özelliğin yanına bile yanaşamayan insanlar da tanıdım. Okulundan mezun iyi gazeteciler olduğu gibi, herhangi bir eğitim almaksızın meslekte önemli yerlere gelmeyi başarmış alaylılar da var.
   Demek ki iyi niyetli ve çalışkan olunduğu zaman eğitimli de eğitimsiz de bu meslekte yer edinebilmek mümkün olabiliyor.
   Gazetecilik nosyonunun tamamlanıp tamamlanmadığı meselesi, büyük oranda kamuoyunun teveccühü ile ortaya çıktığından, olumsuz örneklerin hiç biri uzun vadede bu meslekte saygın bir sıfata kavuşamaz.
   “Peki ya sen?” derseniz, size “iddiası kendinden menkul” insanlardan olmayacağımı söyleyerek cevap verebilirim.

5.03.2010 10:53:49

Bu yazı 809 defa okunmuştur

Yazara ait tüm yazılar için tıklayınız

YORUMLAR (1)

YORUM EKLE

05.03.2010

Aslıhan Atik diyor ki;

ne kadar haklısın. BU mesleği gerçek anlamda yapabilmek için evet iyi niyetli olmak şart. Bazen bardağın dolu kısmını görmek memleket çıkarları için doğru olacaksa öyle görmek gerekiyor. Gazetecinin bence en büyük özelliği kalemini ne kendi ne de başkalarının çıkarları için kullanmamasıdır. Bu meslek kendimiz için icra edeceğimiz bir meslek değil. BU meslek yerelde ilimiz-ilçemiz- beldemiz için, Yaygında memleketimiz için yapılacak bir meslektir. O nedenle yazılmış kuralları yoktur. Tamamen kişi