: KAYIP ZAMANIN İZİNDE (2)

(Hakimiyet Gazetesi'nin resmi internet sitesidir)

KAYIP ZAMANIN İZİNDE (2)

Yeniden yeni yetme lise öğrencisi olduğumuz “Vatan yahut Silistre” oyununu sahnelemeden önceki son provasında fark ettiğim şeylerden biri, izinde olduğumuz kayıp zamanın, benden çok diğer arkadaşlara ait olmasıydı.
   Armutçuk lisesi’nde son sınıfa bir ay devam ettikten sonra, karıştığım bir vukuat dolayısıyla Ereğli Lisesi’ne naklimi aldırmak zorunda kaldım. Burada henüz kendime bir çevre edinemeden, oldukça tembel bir öğrenci olmama rağmen bende kendi alanı açısından ışık gören Edebiyat Öğretmenimiz Meziyet Çamurdan, beni de oyun kadrosuna dahil etti.
   Ne hikmetse, mensubu bulunduğum 6 Fen B şubesinden oyuna katılan tek kişi (aynı zamanda iki saate yakın süren oyun boyunca görülen tek kötü karakter) oldum.
   Böylece diğer oyuncuların büyük bölümü (başrol oyuncusu Serkan Galip Demiroğlu ile arkadaşlığımız üniversite yıllarımızda da sürdü) ile tek bağım “Vatan yahut Silistre” oldu diyebilirim.
   25 yıl sonra bu insanlarla bir araya gelişimde, karşıma yeni çıkan herkese, “sen kimsin, rolün neydi” diye sormak durumunda kalmamın nedeni maalesef böyle bir talihsizliktir.
   Öte yandan bu “çete üyelerinden olmama” hali, hem oyunda bir araya gelen bu orta yaşa merdiven dayamış çocuklara dışarıdan bakabilmeme, hem de gözlem yapabilmek için daha fazla zamana sahip olmam sonucunu beraberinde getirdi.
   Neredeyse hiç kimsenin, paylaşılmayan 25 yılda diğerlerinin neler yaptığını merak etmemesi, yeniden lise yıllarına dönme isteğine ket vurmaktan korkulduğu için olsa gerek. Bu duygu öylesine baskındı ki, kimin ne işle meşgul olduğunu algılamakta pek başarılı olamadım. Şimdi düşünüyorum da “bunların hepsi lise öğrencisiydi” desem, muhtemelen bir açıdan diğer genellemeler kadar doğru olmalı…
   Oyunu bir temsil havasından çıkarıp gerçek bir tiyatro oyunu haline getiren, aynı zamanda önceki oyun ile bugün arasındaki zaman diliminde hayatını kaybeden arkadaşımız Levent’in rolünü oynamak gibi oyuncular açısından hassas bir rolü üstlenen, yönetmenimiz Cahit İşler’in koyduğu tüm kuralları başkalarına hatırlatırken, ses çıkarılmaması ve kuliste göz önünden kaybolmama kuralını sürekli ihlal eden İbrahim Güneri söz konusu olduğunda, bu genellemenin kesinlikle doğru olduğunu iddia edebilirim.
   Güneri, kapıldığı çocuksu heyecanın etkisiyle sarhoş olmuş kıpır kıpır gezinirken her adımda bir kuralı ihlal etmesi bir yana, oyuncuların ortak hissiyatını ifade eden metni bile, çılgın yüreğini saran heyecandan ötürü okumayı başaramadı.
   Yine de yüreği dost sevgisi dolu bu Ereğlili Çılgın Türk olmasaydı, imkânsızın sınırlarını araştırmak hiç kimsenin aklına gelmeyecek, çeyrek yüzyıllık bir zamanı tek kalemde görmezden gelerek, lise sıralarında bırakılan masumiyetin peşine hiç birimiz yeniden düşmeyecektik.
   İmkansızın sınırlarındaki bu deneyimin özneleri, sanat aşkıyla bir araya gelmedi. Amaç asla reklam yapmak olmadı. İspatı ise sadece başrol oyuncularının değil, sadece bir cümlecik rolü olan oyuncuların bile, aynı atmosferde yeniden nefes almak için yüzlerce kilometrelik mesafeleri kat etmesidir
   Bana gelince, üzerinde hiç düşünmediğim bir konuyu kendi benliğimde aydınlatmış olmanın (Oyuncuların peşine düştüğü kayıp zamanın bana ait olmadığı) huzuru içindeyim. 25 yıl önceye dönmek güzel bir hayal. Ancak bu yılların yaşandığı gerçeğini göz ardı etmemiz söz konusu bile olamaz. Bu deneyim ile geçmişin melekleri dirildiğinde, peşlerindeki şeytanlar ile de yüzleşmek gerektiği kuralının bir istisnasını yaşadım ben…
   Bu yüzden “aynı oyunda bir daha oyna” deseler hiç düşünmeden “hayır” diyeceğimi, şimdiden kesinlikle biliyorum.
   Çünkü böyle şeyler hayatta ancak bir kere yaşanabilir!

8.02.2010 11:06:05

Bu yazı 874 defa okunmuştur

Yazara ait tüm yazılar için tıklayınız